Special Forces
Voor Special Forces heb ik altijd een enorm respect gehad. Niet dat ik iemand ken hoor die dat geweest is. Maar door films als Black Hawk Down, Code name: Geronimo en 12 hours, die ik met bewondering bekeek, had ik in ieder geval een (film)idee van de bovenmenselijke inspanningen die Special Forces Operators verrichten.
Daarnaast had ik ook een beeld van hoe een training van Special Forces eruit zag door Videoland beelden van huilende en ploeterende BNers tijdens het programma Special Forces VIPs en spectaculaire opdrachten tijdens Kamp van Koningsbrugge. Toen ik van een collega uit de topsport hoorde dat er ook dergelijke trainingen bestonden voor ‘gewone mensen’ zat ik meteen rechtop en schreef me in toen een vriend tegen me zei dat ik dát nooit zou kunnen.
De Unbreakable Academy, waar ik me voor inschreef, werd opgericht door Sander Aarts en collega’s van MARSOF, de maritieme Special Forces uit Nederland en Corps Commando Troepen. Zij verzorgen trainingen en uitdagingen waarbij hun slogan is: Groei boven Comfort. En daar is niks aan gelogen.
Project Phoenix: groei boven comfort
72-urige uitdaging
Vorig jaar deed ik mee aan een uitdaging van 12 uur waarbij je tijdens nachtwerk flink werd uitgedaagd met veel rennen, slepen en tillen in uitdagende omstandigheden. Omdat dat duidelijk smaakte naar meer schreef ik me daarna in voor de 72-urige variant; Project Phoenix. Ik wilde hierbij mijn rol als een van de leiders van de groep flink testen. Zo vroeg ik me af of ik ook onder heftige fysieke en mentale omstandigheden effectief leiding kon blijven geven en wat ik daarin zou kunnen verbeteren. Zou ik dan kraken? Wat zou er dan van me overblijven? Met het drukken op de knop inschrijven stortte ik mezelf in onzekerheid, maar wist zeker dat het me een prachtige ervaring rijker zou maken.
Na 72 uur Project Phoenix, waarbij ik ook, zoals de mythe over Phoenix vertelt, herrees uit m’n eigen as na heel wat bloed, zweet en tranen, kon ik niet anders dan concluderen dat ze bij Unbreakable gelijk hebben. Groei bemerken door uitdagingen aan te gaan die (zwaar) buiten je comfortzone liggen is wat meedoen aan een van hun trajecten je oplevert. Dat je niet mag vertellen wat de uitdagingen zijn die ze je presenteren neem ik graag voor lief, al was het maar omdat ze zeggen dat ze anders achter je aan moeten komen. En dat wil je met zulke kerels héél graag niet. Voor je het weet lig je weer in de voorligsteun of mag je een collega van 95kg in je armen puffend en zwetend een heuvel optillen.
Inzichten en respect
Wat ben ik dankbaar voor de inzichten die dit traject me bracht en wat weet ik zeker dat deze me verder zullen helpen in m’n werk en leven. Zulke inzichten gun ik iedereen én ook de fitheid die met het voorbereiden voor zo’n uitdaging gepaard gaat. Je moet heel wat kilometers hardlopen in de benen hebben, niet schrikken van hele series pushups, pull-ups, burpees of kort slapen en einden lopen met een rugzak van 20kg moet je lachend willen doen.
Los van de inzichten over mezelf van collega deelnemers en instructeurs heb ik ook geleerd wat het écht inhoudt om iemand van de Special Forces te zijn. En wat zij presteren verdient eindeloos respect. Wat ik de dagen van Project Phoenix mee mocht maken is kruimelwerk vergeleken bij hoe een opleiding, laat staan het werk, van Special Forces eruit ziet. Toch ben ik blij dat ik nu ook in het écht een heel klein beetje weet hoe Special Forces opereren, wat ze in huis hebben en hoe ze hun werk beleven.
Mijn spierpijn en uitgeput zijn valt daarbij helemaal in het niet. Hoe dan ook: wat een tips voor groei door discomfort heb ik mogen beleven, zoals o.a. dat ik óók onder flinke druk en moeilijke omstandigheden kan vertrouwen op mijn gevoel. Niks dan respect voor onze Nederlandse Special Forces en voor Unbreakable en hun missie Nederland weerbaarder te maken. Dat is bij mij, voel ik, dankzij hen, meer dan gelukt.
